De documentaire ‘Love-22-Love’ van Jeroen Kooijmans verkent de complexe relatie tussen liefde, kunst en het dreigende onheil van een depressie. De film vormt een indringend portret van een leven waarin liefde en zwaarmoedigheid voortdurend met elkaar strijden.
door Henk Naaijkens
In een intieme documentaire die doet denken aan de films van Ed van der Elsken filmt kunstenaar Jeroen Kooijmans (Schijndel 1967) zijn kleurrijk leven waarin liefde, kunst en depressies elkaar afwisselen. Hij gebruikte meer dan drieduizend uur aan persoonlijk archiefmateriaal om zijn verhaal te vertellen. Het is zijn eerste lange documentaire en die werd uitgebracht op 10 september 2026, precies op World Suicide Prevention Day.
Blijf zover mogelijk van je psychoses vandaan, had de psychiater hem gezegd. ‘Maar ik kon niet anders ik moest er op een of andere manier vorm aan geven’, zegt Jeroen Kooijmans in zijn film ‘Love-22-Love’. ‘Ik schaam me dood dat ik met zoveel liefde om me heen toch niet gelukkig kan worden.’ Wanen zitten diep verscholen in de menselijke psyche. Dat kan een liefdevolle omgeving wel verzachten, maar niet voorkomen, zo blijkt uit deze documentaire.
Een schijnbaar gelukkig leven
Zijn in korte montages samengestelde film levert een indringend portret op waarin liefde en zwaarmoedigheid voortdurend met elkaar strijden. Hoezeer zijn geliefde en artistieke partner Elspeth Diederix (Nairobi 1971) zich ook over hem ontfermt, steeds spelen zijn wanen opnieuw op en werpen hem terug in langdurige depressies.
Het paar leidt een schijnbaar gelukkig leven vanaf het moment dat zij elkaar in de jaren negentig ontmoetten. Zij stimuleren elkaar in hun artistieke ontplooiing en ontwikkelen projecten in Iran, India en Colombia. Elspeth wint in 2002 de Prix de Rome, terwijl Jeroen is toegelaten tot het residentieprogramma van MoMa in New York. Ze genieten van hun successen en van het leven, dansen in de natuur en krijgen drie dochters. Voorbeeld van een gelukkig gezinsleven.
Maar dat het leven er voor hem soms heel anders uitziet, blijkt al uit de beginscène in de film. Hij is opgenomen met een psychose en filmt zichzelf met de doodsangst in zijn ogen. ‘Ik wil begraven worden, Oh nee, daar ga ik.’ Daarna volgt een reconstructie van de periode die aan zijn depressie voorafging en de reis die erop volgt. Hoezeer het geluk hem ook toelacht, de demonen krijgt hij uit zijn leven niet weggejaagd.
De aanslag op de Twin Towers betekent een einde aan zijn gelukkig bestaan in New York en werpt hem terug in de diepe depressie uit de openingsbeelden. Zijn psychiater raadt hem af de strijd met zijn demonen aan te gaan, maar toch is dat voor hem de enige manier om er als kunstenaar mee te dealen. Want juist de verbeelding van de kunstenaar beschouwt hij als de plek waar hij de demonen onder ogen kan zien.
De film is een mix van herinneringen, kunst en alledaagse momenten die associatief in elkaar overvloeien. Maar gaat vooral over de vraag hoe liefde standhoudt als het leven ontregeld raakt. Hierdoor is ‘Love-22-Love’ zeker geen zwaar verhaal over depressies. Dertig jaar lang filmde Jeroen Kooijmans de vreugde en de duisternis in zijn leven. Het levert een indringend beeld op van het leven van een kunstenaar waarin liefde, kunst en depressies elkaar in balans houden.
Jeroen Kooijmans, ‘Love-22-Love’, documentaire met Jeroen Kooijmans en Elspeth Diederix. Vanaf 10 september 2026 in de bioscoop. Gebaseerd op ‘Love-22-Love’ is ook een boek uitgebracht met de titel ‘LV-22-LV”
Regisseur Jeroen Kooijmans van Love-22-Love zal aanwezig zijn voor een Q&A >
3 oktober • Filmfestival Beholders in Schijndel
7 oktober • Cinecitta, Tilburg
Lees ook op Brabant Cultureel over de film die Luuk Bouwman maakte over psychoses
© Brabant Cultureel 2026