Na de kermis

(foto)column door Joep Eijkens •

De Tilburgse kermis is weer voorbij en net als de afgelopen drieëntwintig jaren ben ik er weer heen gegaan om te fotograferen. Soms denk ik: nu ken ik het onderhand wel, maar nee, ik ga toch weer. Als het niet elke dag is, dan toch wel een dag of vijf, zes en steeds een paar uur per dag. En dat dan vanaf de opbouw tot en met de afbouw. Afgelopen keer twijfelde ik even of ik het afbreken niet zou overslaan, maar eenmaal ter plaatse kwam ik meteen weer moeiteloos op gang.

De demontage van het reuzenrad hoort voor mij nog altijd tot de meest spectaculaire onderdelen van de kermisafbouw. En ik was zeker de enige niet die een tijdje omhoog stond te kijken. Want zie, daar stond een eindje verderop Lauran Wijffels, oud-collega bij het Nieuwsblad van het Zuiden en Brabants Dagblad. Wijffels heeft diverse kermisboeken op zijn naam staan en is bij uitstek de kenner van de Tilburgse kermis. “Ik ga het liefst nog naar de opbouw en afbouw”, zei hij. “De kermis zelf is mij te veel hard geluid. Ik heb er al diverse malen over geschreven in de krant en in vakblad De Kermisgids van kermisbond BOVAK, maar dat heeft nooit geholpen.” Hij heeft gelijk. De eerste dag dat de kermis open ging, gooiden diverse geluidsinstallaties zoveel decibels de lucht in dat ik al na een uurtje het ‘feestgedruis’ ontvluchtte.

Ik zette mijn wandeling voort. Het enige geluid dat ik hoorde was afkomstig van vrachtwagens en andere voertuigen, van roepende en soms vloekende kermiswerkers en van gehamer op ijzer. Zo’n rondgang tijdens de afbouw maakt het mogelijk om ook de achterkant of binnenkant van een attractie te bekijken. Confronterend vond ik ditmaal de op z’n zachtst gezegd vrouwonvriendelijke muurschildering in het interieur van een spookhuis. Zeker, ik maakte er een foto van, maar heb die niet geselecteerd voor deze column.

Er is trouwens nog een foto die ik misschien ooit wil gebruiken, maar nu nog niet. Een foto van een dakloze man die roerloos op een bank lag te slapen. Het zou niet mooi zijn als hij zichzelf zo terugzag, al is de kans daarop vrijwel te verwaarlozen.

Mijn wandeling eindigde op de Paleisring. Ter hoogte van het Paleis-Raadhuis was die bezaaid met duizenden loterijlotjes. Allemaal gekocht om te winnen, de meeste helaas tevergeefs. Er lagen ook roze hartjes en papiertjes tussen. Op één daarvan was nog net te lezen: ‘Meer geluk in liefde’. Het doet me denken aan mijn vader en moeder die al jong verkering kregen op de Tilburgse kermis. Het verhaal gaat dat zij tot hun verrassing samen door de ton van de Cakewalk rolden, elkaar aankeken en op slag verliefd werden…

Meer fotocolumns van Joep Eijkens op Brabant Cultureel

© Brabant Cultureel 2026