Eddie Besselsen werd in 1956 geboren in Harderwijk. Op twaalfjarige leeftijd verhuisde hij naar Uden en later woonde hij ook nog enkele jaren in Belgisch-Limburg. In 1998 keerde hij terug naar Uden waar hij op zaterdag 27 juni 2026 overleed. Hij vindt zijn laatste rustplaats op Natuurbegraafplaats Maashorst. Besselsen schreef gedichten en essays en publiceerde onder meer in Brabant Cultureel en Brabant Literair (in het verleden een afzonderlijke bijlage bij Brabant Cultureel). Bundels van zijn hand verschenen in bibliofiele uitgaven bij de kleine Udense uitgeverij Hoenderbossche Verzen: Donkerstraat (1994), Het tafeltje van Emily (1995) en Morgen is er weer Pindakaas (1997). Een geplande bundel Fantomenland is nooit verschenen.
Als dichter opereerde Besselsen vooral in de schaduw. Hij trad niet op de voorgrond en was niet gauw tevreden over zijn eigen werk. Zijn poëzie is sterk autobiografisch. Zo is de Donkerstraat de plek waar in Harderwijk zijn geboortehuis stond. Het titelgedicht is daar aangebracht op een gevel.
Donkerstraat
Uit niets blijkt meer wanneer ik ooit vertrok
en waarom ik terug moest keren
De gevels staan gestut in middenstandsbarok
anoniemer ligt de straat in nieuwbakken stenen
Niet eerder stond ik zo aanwezig in de Donkerstraat
nadat ’k was vergeten wat mij hier bracht waarmee
ik me ’s morgens nog helder richting bushalte dacht
Enkel ’t besef dat wat ik verliet in m’n benen
De winkel van Willemsen gespecialiseerd in lingerie
iets verder naar beneden richting binnenstad
onthulde niet waarnaar ik zocht en wat uit
slopershanden was gered, stichtte meer verwarring dan vermocht
’t Moet alsnog geslecht wil ’t weer hersteld zijn
op fundament gezet. Boven mij echter borduurden
de gierzwaluwen in misplaatste euforie
tevergeefs hun kruissteken aan een leeggewaaide hemel
Ook het buurtschap Oventje bij het dorp Zeeland, waar hij in de jaren zeventig woonde, lag hem na aan het hart en inspireerde hem tot gedichten. In 2010 realiseerde hij hier samen met collega-dichter en uitgever Maarten van den Elzen een poëzieroute. Daarbij verscheen ook de bloemlezing Wie hier vertrok kwam er zelden vandaan.
Naast zijn schrijverschap werkte Besselsen als tuinarchitect bij de afdeling Ruimtelijk Beheer van de gemeente Mill en Sint-Hubert en blijkens zijn LinkedIn-pagina was hij later bij de provincie Noord-Brabant ook werkzaam als schrijfcoach. Aan de Open Universiteit studeerde hij cultuurwetenschappen, maar eerst en vooral beschouwde hij zichzelf als dichter. (lt)
Meer Brabant Literair op Brabant Cultureel
Ome Eddie schreef gedichten sinds 1971, dus 55 jaar geleden. Hij publiceerde gedichten in cultuurmagazines, nam deel aan poëzieroutes en plaatste gedichten in het straatbeeld en het provincieblad. Hij publiceerde ook gedichtenbundels, die populair werden. Hij opereerde dus niet in de schaduw. Maar hij kreeg niet de erkenning die hij ongetwijfeld verdiende. Ik heb mijn oom nooit kwaad weten worden, maar hij was het wel in een brief aan zijn voormalige uitgeverij, waar hij mee brak. Eddie bleef daarna zeer productief; ik erf talloze gedichten en essays. Laat zijn gepubliceerde woorden en gedichten tot ons blijven spreken, ons inspireren en raken. Daar waren ze voor bedoeld.
Slechts zelden reageer ik op artikelen in kranten of/en tijdschriften behalve als er pertinente onjuistheden of leugens worden gepubliceerd. Ik heb drie dichtbundels van Eddie Besselsen gepubliceerd zoals in het artikel van Lauran Toorians wordt weergegeven. De liefde voor zijn oom Eddie Besselsen valt te prijzen maar dan houdt het helaas ook op. Niet Eddie Besselsen brak met zijn uitgeverij maar wij met hem. Ik heb er als uitgever en dichter alles aan gedaan om Eddie Besselsen als dichter te promoten, er voor gezorgd dat zijn werk in bloemlezingen van o.a. Gerrit Komrij, Henk van Zuiden en Serge van Duijnhoven verscheen. Ik regelde optredens voor hem in o.a. Tivoli Utrecht, de Cacaofabriek in Helmond, Literair Café ‘De Flierefluiter in Oss, in de Pul, Theater Markant en de Kruisherenkapel in Uden, Theater Branoul in Den Haag, ‘de Nor in Heerlen, Carboon in Heerlerheide en ‘Ruimte X’ in Tilburg’ enz. The Watchman (Ad van Meurs en Ankie Keultjens) transformeerden het sterke gedicht ‘Het Hoge Pad’ uit zijn eerste bundel ‘Donkerstraat’ tot het prachtige nummer ‘High Acres’ op hun cd met de gelijknamige titel.
Veel van wat ik hier neer schrijf heb ik ook doorgegeven aan Arjan van der Star maar die heeft al die gegevens links laten liggen in zijn reactie hierboven en erger nog tot grote verbazing en ergernis van veel aanwezigen tijdens de ter aarde bestelling van Eddie. Het programma van zijn afscheid werd gekaapt door de ‘Zwarte Kousen Kerk’. Van zijn poëzie werd nauwelijks of geen gebruik gemaakt voor zijn aardse afscheid evenals van de vele foto’s die ik opstuurde (met name van de opening van zijn poëzieroute ‘Wie hier vertrok kwam er zelden vandaan’ die ik mocht organiseren). Wie de poëzie van Eddie Besselsen kent weet dat Eddie zich in zijn gedichten van God en het geloof afkeerde. In zijn bundel ‘Het tafeltje van Emily’, een eerbetoon aan de Amerikaanse dichteres Emily Dickinson, schreef hij alles wat met de natuur te maken had met een Hoofdletter en god met een kleine letter en dit had alles te maken met zijn jeugd in Harderwijk, gelegen in de ‘Bijbelbelt’. Eddies afscheid werd vooral gedomineerd door een dominee en beeldopnamen van braaf zingende EO jongelingenkoren. Vele aanwezigen herkenden de dichter Eddie Besselsen totaal niet in deze setting.