Hemelwenk

door Carina van der Walt •

Op het Oranjeplein in Goirle staat sinds vorige eeuw een vuurpijlachtig beeld van Niko de Wit. Hemelwenk (1989-1995) van geperforeerd staal is geïnspireerd op een gedicht van Martinus Nijhoff. Perspectief is belangrijk.

Nijhoff schreef het gedicht ‘Pierrot en de lantaarn’ in 1916 als tweeëntwintigjarige. Hij was tijdens de Eerste Wereldoorlog gestationeerd in Goirle. Voor zijn gedicht schiep hij twee karakters. Harlekijn stelt vragen over verbondenheid – ouders, vrouw, kinderen, vrienden en buren – relaties die Pierrot niet heeft. Uit zijn antwoorden blijkt dat Pierrot volstrekt verlaten is. Gevuld met doodsverlangen komt hij tot de conclusie: ‘Ik ben Pierrot die zoekt en denkt, tot God hem in de hemel wenkt.’ De lantaarnpaal wenkt als galg.

Als basis tussen de drie poten van Hemelwenk plaatste De Wit een stenen mozaïek in een cirkel met sterrenpatroon. Het is een oog dat wanhopig naar de hemel opkijkt door de drie punten en de zeshoekige opening bovenaan in Hemelwenk. Licht beschadigd heeft het oog een pupil gekregen. De beeldhouwer deelt het perspectief van de dichter. Menselijk afhankelijk.

Hun perspectief verwijst ook naar het alziende oog van God in driehoeken omstraald in kathedralen of op een prent in huis. Dat symbolische oog kijkt neer op de mens – onafhankelijk. Liefdevol? Veroordelend? Het ligt aan jou!

Redacteur Carina van der Walt schrijft tweewekelijks op woensdag een column over kunst in de openbare ruimte ergens in Noord-Brabant.

Meer over Niko de Wit op Brabant Cultureel
Eerdere afleveringen van de column van Carina van der Walt op Brabant Cultureel

Tekst en foto’s > Carina van der Walt • beeldbewerking voorpagina > Hans Lodewijkx

© Brabant Cultureel 2026