Een dag vol verstilling en confrontatie op Festival Cement

Met de Verkadefabriek in Den Bosch als thuisbasis keert Festival Cement jaarlijks terug met een gevarieerd aanbod aan voorstellingen. Het festival richt zich op werk van jonge makers en duurt nog tot en met vrijdag 27 maart.  Evy Lasschuit bezocht drie voorstellingen en doet verslag van haar ervaringen.  

Door Evy Lasschuit

Heintz & Kop The pale blue dot 

Het festivalhart is nog aan het ontwaken wanneer ik een klein gesprekje heb met Heintz & Kop. Dit collectief is verbonden aan PLAN Brabant, een meerjarig traject dat jonge makers de kans biedt zich verder te ontwikkelen. Dit jaar staan ze met hun voorstelling The Pale blue dot in de Matzerzaal. Vorig jaar stonden zij hier al met een lift off, een vooronderzoek op de voorstelling van nu.

Heintz & Kop maken beeldend theater waarin licht de hoofdrol speelt. Ze zijn zelf in de performance aanwezig om het beeldend materiaal te laten veranderen. Een essentieel onderdeel om het werk te laten ‘ademen’. Hiermee onderscheiden ze zich van beeldende kunst, hun beelden maken een ontwikkeling door. In hun werk hopen ze hun verwondering over licht en het kleine, dat ons meestal ontgaat, over te brengen op hun publiek.  

Licht speelt een essentiële rol in de productie ‘The pale blue dot’ van Heintz & Kop. Foto > Lonneke van der Palen

In The pale blue dot is die ontwikkeling een gigantische uitzoom. Het stelt de vraag: wie of wat zien wij als het centrum van het heelal en hoe zit dat in werkelijkheid?  We beginnen bij een huisje en eindigen bij een klein blauw stipje dat de aarde voorstelt. 

Het duo slaagt erin het publiek te laten vertragen. We verwonderen ons over prachtig geënsceneerde lichtwerk. Een blauw led lampje herinnert mij aan de nietigheid van de mens. Ondanks dat het hier gaat om een ruimtereis, zet de voorstelling de toeschouwer met beiden benen op de grond. 

Heintz & Kop tonen de kracht van vertraging en van zorgvuldig opgebouwde visuele elementen. In tijden van onrust en angst is een ruimtereisje verstilling misschien wel precies wat we nodig hebben. 

Tim Schouten De 30-jarige mens

In de zaal van theater Artemis, een andere locatie van Festival Cement, zit Tim Schouten. Hij breit, gehuld in roze regenlaarzen en een geblokte pyjama. In een knus decor deelt hij zijn verwachtingen met het publiek. Het verlangen om dertig te worden, inclusief alle pluspunten die daarbij horen.

Maar eenmaal wakker geworden op zijn verjaardag voelt hij zich ontevreden. In een onderzoek om erachter te komen hoe dan wél gelukkig te worden, gaat Schouten in gesprek met een aantal kinderen. Hun advies pikt hij wat onhandig op, dat werkt vertederend en zijn oprechte nieuwsgierigheid en enthousiasme is voelbaar. 

Tim Schouten brengt in ‘De 30-jarige mens’ een ode aan de altijd zoekende mens. Foto > Elodie Vreeburg

Met De 30-jarige mens brengt Schouten een liefdevolle en persoonlijke ode aan de altijd zoekende mens. Waar de andere voorstellingen van vandaag een universele snaar raken, blijft deze een intieme solo die zacht de tegenstrijdigheid blootlegt: hoe we streven naar tevredenheid in de buitenwereld en daarbij we steeds verder van ons diepste zelf verwijderd raken. 

Dit, terwijl blij zijn met wat je doet en wie je bent nog steeds, ook via de blik van kinderen, de essentie blijkt te zijn. 

Waar Tim schouten de zachtheid en twijfel opzoekt, raakt Sabrine Pendry later die avond een heel andere toon. 

Sabrine Pendry I hope this finds you well

Een grijze, minimalistische scenografie met als middelpunt een laptop, verbonden met een scherm achter haar. Krachtig en beheerst neemt Pendry ons mee in haar binnenwereld. 

Ze zoekt contact met iemand via het scherm, steeds typt ze en verwijdert weer. Met wie ze contact wil blijft onduidelijk, maar dat dit contact beladen is met emotie, is voor iedereen voelbaar. Met een grote beheersing kneedt ze deze emotie van moment tot moment, waardoor je als kijker geen seconde kunt wegkijken.  

Scene uit ‘I hope this find you well’ van Sabrine Pendry. Foto > Festival Cement

In haar performance versterken zang, spel, tekst, beeld en timing elkaar zodanig, dat die soms op het randje van het oncomfortabele ligt. 

Het ene moment lachen we om de herkenbaarheid van haar intrusive thoughts, het volgende moment wil ik het liefst wegkruipen uit haar confrontatie. Ze laat ruimte voor eigen invulling en verandert daarna weer van koers. 

I hope this finds you well is ongrijpbaar en laat je verward en verstomd achter. Een meesterlijke totaalervaring die nog lang blijft resoneren. 

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *