poëzie door Erik van Os •
Wè hèdde dan
Ik ha en hêel schôon vrouw
mar ik zaag en nèt wè schondere
diek liever hèbbe wou.
Mar wè hèbbek ik nou?
Ik hèb allêen menèège
want de vrouw diek ha hoeft mèn niemer
èn die schondere kannek nie krèège.
(Luister naar dit liedje van DE FRAANS ÈN DEN EERIK via: https://youtu.be/TRobk0L9c48)
Töntje van beton
Ik ha ene nuuwen buurman, ge kèntem wèl, de John.
Die zaat in de prejèktbouw , hij wies alles van beton.
Hij ha en hil schôon töntje, drie keer raoje wèttie deej:
hij ha in plòts van plaante, alles in et hard geleej.
Zen grasvèld èn zen rôoze hattie ammòl wèggedaon.
Zen strèùke èn zen bôome, jè alles ging deraon.
Wèl hattie ene palmbôom van plèstik nirgezèt
nòdèttie irst zen plòts meej gloor èn Dèttol ha ontsmèt.
Beton, beton, in et töntje van de John,
daor waar gin plòts vur plaante, daor groeiden allêen beton.
Hoe grèèzer zene tèùn wier, hoe beeter zene zin.
Vur èlke teegel die ik wipte, leej de John der dèrtien in.
Lèst vroegie: ‘Luste kòffie?’ Dus ikke nòr de John.
Vol tròts lietie zen plòts zien, zene sjoowroem van beton.
‘Ik hèb gin gruune vingers,’ zeetie, ‘die van mèn zèn grèès.’
Èn laage dèttie deej, afèèn, ik lietem mar zo wèès.
Mar aagelôope zondag issie van ons heengegaon.
Er woei wè bloesem op zen plòts, dè kos zen hart nie aon.
Zôo kwaamie òn zen ènde, mene nuuwen buurman John.
We gaonem straks begraove, gegooten in beton.
Beton, beton, in et töntje van de John,
daor waar gin plòts vur plaante, daor groeiden allêen beton.
Hoe grèèzer zene tèùn wier, hoe beeter zene zin.
Vur èlke teegel die ik wipte, leej de John der dèrtien in.
Dit lied is geschreven op de melodie van ‘A garagem da vizinha’ van de Portugese zanger Quim Barreiros. In Brabant e.o. bekend geworden door de geweldige vertaling van Frans van der Meer: ‘De gròzzie van mèn buurvrouw’: www.tilburgers.nl/de-grozzie-van-men-buurvrouw-derin-deruit/
Der springt een kikker in de sloot
Der springt ene kikker in de slôot
rèècht in den bèk van ene vis.
In et lèève van ene kikker
gaot er nòg allicht wè mis.
Ik weet ok nie hoe dèt komt
èn wè et nut daor naa van is
òf wörum ik aalt zonne kikker zèè
èn hòst nôot zonne vis.
Dè ziede wèl wir
Ge zieget òn hil veul meense
èn ge zieget ok goed òn mèn:
et lèève is de miste tèèd
nie wèt zu kunne zèn.
Tis ammòl nie zo fistelek.
Tis ammòl nie zo leuk.
Tis dik nen hôop gemèùkel,
enen hôop gemiereneuk.
Tis ammòl en gekonkel
èn enen hôop opnaajerij,
enen hôop gesoodemieter
mar tòch zèèk nòg bist blij
ok al ist enen hôop getòb
èn gezêever èn gezèèk
èn al houwet nôot nie op
mar as ik jou bekèèk
dan vallet nòg zat meej meej mèn
èn dan dènk ik mar wir gauw:
et kan aatij nòg èllèndeger
dè ziede wèl wir òn jou.
Erik van Os (1963) publiceerde al meer dan tweehonderd kinderboeken en één dichtbundel voor volwassenen: ‘Had ik maar leuke kinderen’. De meeste boeken schrijft hij samen met zijn vrouw Elle van Lieshout en hun werk voor jonge kinderen wordt wereldwijd uitgegeven. Gedichten van Erik staan in eigen bundels, talloze bloemlezingen, op Plintposters, op schoolmuren en zijn te horen in bijvoorbeeld Sesamstraat en De Boterhamshow. Veel van zijn liedjes, waarmee hij ook zelf optreedt, verschenen op cd en zijn te beluisteren via streamingdiensten. Voor zijn laatste jongerenbundel ‘Applaus voor mijn vinger’ ontving hij een Zilveren Griffel.
www.erikvanosenellevanlieshout.nl
Meer over Erik van Os op Brabant Cultureel
© Brabant Cultureel 2025