poëzie door Huub van Esch •
I •
C’est la fin de l’homme fini •
Banger en banger het verlies
klampt zich vast als klimop
aan de lucht, straft wat miskent,
tart wat het zadel prijsgeeft
aan de enkelzijdige rit
en voedt almaar het droge verlangen
naar thuiskomst.
Niet het zaad roept dat het groen
de vraag laat raden
door wie het jachtgebied achterlaat
in opklimmend gebed als iemand
die niemand werd.
Niet langer
zal het huis
ontvangst bereiden
met betwist galop.
Niet langer
verzaakt de droom
het bange gemoed
waarin het lichaam
tastend de kroon
ingraaft.
Vandaag besloot ik niets.
Ik droeg nergens
aan bij.
II •
Schaamte voor het lichaam,
angst voor jou, angst
voor de warmte, schaamte
voor de kou.
Het blauwbekkend omarmen
waart rond door mijn nacht,
strooit zout in wat de wond
behouden wil.
Een woord zoekt zijn meester,
grijpt naar de omvang,
steelt reikwijdte waaraan
de dief slot en teugel
bond
om de zee als klank
te bedaren.
III •
1.
Woedend betaalt het oog uit.
De verte brandt dichterbij
dan je denkt.
De stilte bekoelt
geen moment
zonder luidruchtigheid, kermt,
spint, slaakt een schriele
kreet als een haas.
* * *
2.
Primordiale angst
verontrust het lichaam.
Een vos duwt zijn snuit
in het nest en rooft
broedsel.
Iedereen hoort toch
het gillend kuiken
dat met een droge
plof het mos
kust.
De stilte bekoelt
geen moment.
IV •
Dit lichaam dat pijn doet
is een tijdelijk lichaam.
Een droom geboren
uit water en vuur.
De aandacht nagelt
spijkers in het hete
vlees. De borstkas
is twee staande
klokken, een donker
uur.
Huub van Esch (Haaren 1970) werkt in deeltijd als productiemedewerker. De meeste tijd besteedt hij aan het schrijven van gedichten. Hij publiceerde behalve in Brabant Cultureel eerder ook in ‘Schoon schip’, in de verzamelbundel ‘Echte inkt’ van uitgeverij Opwenteling en in enkele verzamelbundels samengesteld uit wedstrijden van uitgeverij Kontrast. Hij kijkt uit naar een uitgever voor een bundel.
Lees meer poëzie van Huub van Esch op Brabant Cultureel
© Brabant Cultureel 2025