In ‘De lesibaspeler en andere verhalen’ schetst Hans van Driel een subtiel portret van Sam, een jongen die in de loop van de bundel uitgroeit tot een man op leeftijd. De verhalen zijn losjes verbonden, thematisch consistent, en laten zich lezen als een reeks reflecties op de menselijke ervaring in een wereld die zich maar ten dele laat begrijpen.
door Anneke Immerzeel
Wie Van Driel kent als wetenschapper en voormalig docent aan Tilburg University, herkent in deze bundel elementen die ook zijn academische werk kenmerken: een kritische blik op vanzelfsprekendheden, aandacht voor de manier waarop betekenis ontstaat, en een open houding tegenover alternatieve vormen van kennis en waarneming.
Van Driel pleitte als wetenschapper voor een bredere kijk op bronnen en betekenisgeving, waarbij ook blogs, TED Talks en Wikipedia waardevol kunnen zijn naast traditionele academische werken. Diezelfde openheid en nieuwsgierigheid treffen we in zijn literaire werk. Sam, de hoofdpersoon, is geen klassieke held, maar een observerende, denkende, soms weifelende figuur. Hij zoekt geen grip op het leven via grote daden, maar via aandachtige aanwezigheid – via verbeelding, herinnering, en verwondering.
Heldere stijl
De stijl van Van Driel sluit daarbij naadloos aan: helder en ogenschijnlijk eenvoudig, maar altijd met ruimte voor interpretatie. Zoals hij in zijn academische werk studenten uitnodigde kritisch te denken over wat een ‘betrouwbare bron’ is, zo nodigt hij de lezer hier uit om de grens tussen observatie en verbeelding zelf te verkennen. Wat is echt? Wat is verzonnen? En doet dat er altijd toe?
De verhalenbundel kent een zekere traagheid, die als een vorm van weerstand fungeert tegen de snelheid van de moderne tijd. Het is een boek dat niets opdringt, maar wel veel suggereert. In plaats van een strakke plot biedt Van Driel momenten van inzicht, situaties waarin iets kantelt – subtiel, nauwelijks merkbaar, maar van betekenis voor wie goed leest. De titel De lesibaspeler, een ogenschijnlijk verzonnen woord, past perfect bij deze benadering: hij vraagt niet om uitleg, maar om aandacht.
Bedachtzaam
Van Driels academische affiniteit met mediawijsheid en betekenisvorming lijkt door te werken in zijn omgang met taal. Elk verhaal is een kleine casus in hoe mensen betekenis proberen te geven aan wat hen overkomt. Sams verbeelding is daarbij geen vlucht uit de werkelijkheid, maar een manier om haar te dragen. De verhalen zijn doordrongen van een stille empathie: niet voor het spectaculaire, maar voor het menselijke in zijn meest herkenbare, soms onbeholpen vormen.
Hoewel de bundel weinig dramatische gebeurtenissen kent en niet mikt op literaire bravoure, is juist dat zijn kracht. Het zijn verhalen voor de bedachtzame lezer, die wil nadenken over het leven zonder het meteen te willen oplossen. De lesibaspeler speelt geen bestaande melodie, maar hij laat wel iets achter – een toon, een trilling – die blijft hangen.
Hans van Driel laat in De lesibaspeler zien dat zijn academische nieuwsgierigheid en literaire gevoeligheid elkaar prachtig aanvullen. Deze bundel is een ode aan de verbeelding als vorm van kennis, aan het waarnemen zonder oordeel, en aan het schrijven als manier om greep te krijgen op een vaak verwarrende wereld. Wie bereid is om langzaam te lezen en zich open te stellen voor het ogenschijnlijk kleine, zal hier veel in vinden.
Hans van Driel, De lesibaspeler en andere verhalen. Moergestel: Uitgeverij Fugato 2025, 164 pp., ISBN 978-90-830-7147-3, pb., € 17,50.
Lees hier de reactie van Hans van Driel op de recensie door Anneke Immerzeel
Verantwoording aan de lezer:
Bovenstaande recensie is gemaakt met behulp van kunstmatige intelligentie. De naam van de auteur van deze boekbespreking is daarom ook verzonnen, Anneke Immerzeel (AI) bestaat niet. Ook haar portretfoto is een product van AI. De redactie heeft tot dit experiment besloten om na te gaan hoe een boekbespreking eruit ziet als die door de computer is geschreven.
Voor een goed begrip, het recent verschenen boek De lesibaspeler is van de hand van een mens van vlees en bloed, de Tilburgse wetenschapper en auteur Hans van Driel. Hij reflecteert in een eigen bijdrage op Brabant Cultureel op wat de gevolgen kunnen zijn van AI op literatuur in het algemeen en recensies in het bijzonder. Deze bijdrage wordt op vrijdag 27 juni gepubliceerd op Brabant Cultureel.
Anneke Immerzeel bestaat alleen digitaal
Op het platform Open Art gaven we de opdracht om met behulp van kunstmatige intelligentie een portret te maken van literatuurcriticus Anne Immerzeel. Dit is het resultaat. Voor een goed begrip, dit is dus een niet-bestaand persoon.
Meer over literatuur op Brabant Cultureel
© Brabant Cultureel 2025
Reacties (1)